DAG 14 Fort Augustus – Ambleside (Lake District)

Een lange reisdag voor de boeg waar we goed uitgerust aan willen beginnen, dus we zetten de wekker niet. We willen onderweg nog een uitstapje maken naar het Glenfinnan viaduct (beroemde Harry Potter trainviaduct), hier komt rond half 11 en half 2 de Jacobite Steamtrain over. Om de eerste te halen moeten we uiterlijk om 8.30 uur vertrekken. Als we de tweede willen zien, komen we in het donker aan in Ambleside. We worden rond 8.00 uur wakker en blijven nog lekker even liggen, het wordt dus de tweede.
Met de auto inpakken kletsen we nog een poosje met de verhuurster van het huisje, ze hebben mooie plannen en zitten daar nog geen jaar. Plannen om daar een gemeenschap op te bouwen waar dieren gehouden/verzorgd worden, groente verbouwd etc. Redelijke lap grond, stukje bos erbij. It has potential.
Denk niet dat ze zelf al weten wat ze precies willen opbouwen, maar de stap is gezet om vanuit Yorkshire naar Schotland te verhuizen en te beginnen.
Rond half 11 rijden we weg, het was weer een prima huisje.

Rond half 12 komen we aan in Glenfinnan en hebben dus nog twee uur voor de trein over het viaduct komt. We kijken even bij het bezoekerscentrum en lopen naar het kortsbijzijnde uitzichtpunt op het viaduct, maar ook op het Glenfinnan monument. Geen idee waar het monument precies voor is, in het bezoekerscentrum zagen we een maquette van een veldslag, een miniatuur Weimaraner viel op, maar verder hebben we niet gekeken….
De historische les kwamen we niet voor en waar het om ging is het ‘op waarheid gebaseerde’ verhaal van Harry Potter. Een jochie met een stukje hout.

Daarna starten we de wandeling naar het mooie uitzichtpunt op het viaduct om een goede foto van de stoomtrein te kunnen maken. Dit zou een wandeling van ca. 30 tot 45 minuten zijn, wij lopen het in ca. 20 minuten, inclusief Silver die onderweg snuffelt, drinkt uit een beek, etc.. Die tijden kloppen eigenlijk nooit en zal wel gebaseerd zijn op een gemiddelde.
2 mensen en een hond lopen natuurlijk harder.
We lopen onder het viaduct door wat al een mooi plaatje oplevert. Hoe toeristisch dit ook weer is, het is wel leuk en mooi!

We zijn niet de enige die zo vroeg al naar boven lopen. Als we aankomen op de berghelling waar vanaf je mooie foto’s kan maken staat een aantal mensen al klaar. Een groep van 15-20 mensen. Zij waren allemaal iets hoger dan het pad gaan staan, wij zien mooie plekjes net iets onder het hoofdpad, daar zitten we vooraan! In de komende 40 minuten loopt de berghelling behoorlijk vol, met ook echte die-hard-Harry-Potter-fans, met sjaals en toverstokjes en al. Achter ons zitten Nederlanders waar we gezellig wat mee kletsen tijdens het wachten, en Silver is heel braaf zit/staat erbij en kijkt lekker om zich heen.

Op gegeven moment horen we de stoomtrein aankomen, maar duurt het nog zeker een paar minuten voordat we hem ook echt zien. De machinist laat de hoorn nog even gaan en de passagiers staan naar de menigte te zwaaien en na 30 seconde is hij weer uit beeld.

Als de trein voorbij is pakt iedereen, inclusief wijzelf, de boel weer op en loopt terug. Wij rijden vanaf hier naar Ambleside en daarmee eindigt onze vakantietijd in Schotland. Best een land waar we wel eens terug zouden kunnen keren, wat hebben we genoten de afgelopen twee weken! Ook onderweg komen weer mooie landschappen tegen.

Bij Loch Lomond maken we nog een tussenstop voor een wandelingetje van een kleine 3 km en ca 30 hoogtemeter. Deze tussenstop blijkt verrassend leuk. We lopen om een beekje heen met allerlei kleine hoogteverschillen.

Rond half 6 rijden we verder richting Ambleside, middenin de spits en dat merken we. Bij Glasgow staat zo’n grote file dat dwars door Glasgow sneller is, dus dat doen we. In de drukte dwars door de stad gaat helemaal niet slecht; zouden we dan inmiddels aardig
gewend zijn aan het links rijden en de wijze waarop de bewegwijzering hier werkt?

Op de snelwegen staan borden bovenaan de weg meestal niet uitgelijnd met de rijstroken. Een afrit (off-slip, je hoeft niet op de blote kont te rijden) is soms een rijstrook aan de linkerkant, de andere keer is het echt een afrit waar je vanaf de linker baan naartoe moet. Het blijft opletten en ik denk dat ze nog wel wat mensen die in het autisme-spectrum zitten kunnen gebruiken bij dit soort ontwerp.
Borden zo hoog gestapeld om alle namen erop te krijgen. Een rotonde kan ook gewoon een grote witte stip midden op de kruising zijn. Geinig hoe anderen dat doen. Alles went.

Uiteindelijk komen we na nog een tussenstop bij de McDonalds rond 22.00 uur in Ambleside aan en begint een nieuw avontuur(tje). De routeplanner stuurt ons een privélandgoed op waarvan het hek dicht zit, dat kan niet goed zijn. We rijden iets verder en zien een veerooster en een steil weggetje omhoog, dezelfde kant op, zou dat hem dan zijn? We vinden het te steil en te smal om te proberen in het donker, hier achteruit moeten zou geen pretje zijn. Dus we rijden terug en pakken de tekstuele routebeschrijving erbij en volgen die. Resultaat: we komen op precies dezelfde weg en moeten dat smalle steile weggetje omhoog op rijden. Dus dat doen we. Dit weggetje is echt heel steil en heel smal op sommige stukken en het is pikkedonker, dus als de auto met groot licht recht vooruit en omhoog schijnt zie je daardoor de bochten niet, totdat de auto weer iets minder steil omhoog staat en dus weer op het weggetje schijnt. Daarbij begonnen de wielen op een bepaald punt te slippen. Brrrr… echt even spannend, maar een dotje gas bij en met geluk last minute de juiste kant op gestuurd kwamen we netjes verder via het weggetje. Gelukkig geen scherpe bochten meer op de steile hellingen waardoor de rest makkelijker ging. De juiste plek om de auto te parkeren en het juiste huisje vinden lukte daarna vrij snel. Morgen maar eens in daglicht kijken hoe dat weggetje echt loopt en waar we zijn beland.