DAG 12 Isle of Skye

We werden vóór de wekker wakker, een goed teken. Vandaag verkennen we Skye, een eiland van Schotland per brug te bereiken, liggend in het zuidwesten van de Highlands. Hier is genoeg te doen en te beleven. Het is veel toegankelijker, verschillende goed begaanbare hoofdwegen, grotere dorpen, en dus ook drukker en meer toerisme. Al dat toerisme en drukte, eigenlijk niks voor ons…. Het beviel ons wel het gevoel te hebben dat we de enige toeristen waren in de Highlands de afgelopen tijd.
Zeker in de natuur het gevoel van vrijheid hebben is er niet echt meer als je met 100 anderen naar iets in dat stukje natuur gaat.

De eerste stop vandaag is “The Old Man of Storr” (Schots-Gaelisch: An Stòr). Dat is een plek in de heuvels met enorme, puntige rotsen bovenop de heuvels. De wandeling is 5,5 km met 350 hoogtemeter.

De voertaal is hier Engels maar veel teksten staan er ook in het Schots-Gaelisch. Een mix van een orc-taal, Engels, Noors en Klingon of zo. Fàilte gu Alba. Populariteit schijnt omhoog te gaan, maar gelukkig hebben we het nog niet hoeven spreken met iemand en kunnen we het met Engels af. Sowieso heerlijk dat Engels babbelen. We speak fluid English of course yes! 😉

Als we de parkeerplaats oprijden twijfelen we of dit iets voor ons is, we zien heel veel auto’s en veel mensen op het begin van het pad. We denken, dat als het flink klimmen is, de hoeveelheid mensen vanzelf afneemt en we gaan er dus voor. We willen het toch wel van dichtbij zien. Vanaf beneden lag het voornamelijk in de wolken.
We hebben eerder de “Bone Caves” geskipt vanwege het volle parkeerterrein.

Het pad begint als een goed begaanbaar wandelpad en gaat op een gegeven moment over in een door rotsblokken gemaakte trap. Hier valt al het een en ander af aan toeristen. Nog veel verder kan je een singletrack nemen, helemaal naar boven, een veel natuurlijker pad, maar ook moeilijker begaanbaar. Dit pad nemen maar weinig mensen, maar wij wel natuurlijk. Nog een stuk later, om bij de top te komen, gaat het over in rotsblokken/stenen waar je je weg maar moet vinden. Lastig stuk, naar boven gaat nog wel aardig, naar beneden een stuk moeilijker (voor Martijn en Petra, Silver heeft nergens moeite mee).

Onderweg, op een kwart ongeveer hebben we onze regenkleding aangetrokken, met de hele dag nog voor de boeg wilden we niet het risico lopen helemaal nat te regenen, ook al miezerde het maar. Daarbij, Petra loopt niet zo hard bult op, en moet ook af en toe op adem komen, dus dan staan we even stil. Het waait behoorlijk, dus dan voelt het al snel vies koud aan. De regenkleding voorkomt dit, en we hebben een regenjasje voor Silver meegenomen, dus laten we die dan ook maar gebruiken! De andere mensen vinden het meestal al leuk om een grijs monstertje te zien, laat staan met een jasje aan.
Daar is vast door sommigen gedacht dat we ‘m vaker leuke kleertjes aan doen, zoals je bij je Chihuahua (in de volksmond: ratje) in je handtas doet.
Ongeveer 20 minuten later klaart het op en trekken we de regenkleding weer uit. Als we aan de afdeling beginnen, gaat het toch weer regenen en trekken we de regenkleding weer aan…. Het was me wat…. Door de regen werden de rotsen glad, dus de afdaling werd een uitdaging, maar we zijn er weer zonder kleerscheuren vanaf gekomen :-).

Het was wel gaaf om zo hoog te zitten, heel rustig, in de mist, tegen de Old man of Storr, uit de wind even schuilen.

Op weg naar beneden merken we dat hoe lager we komen hoe drukker het weer wordt, ook voelen we aan onze benen dat we die flink hebben gebruikt de afgelopen dagen. Nou ja, Martijn een beetje en Petra iets meer dan een beetje. En Silver piept niet want hij is deels buffel.

Beneden eten we een hapje in de auto en vervolgen we onze weg naar de Lealt Falls. Ook een heel toeristisch plekje; parkeren en 100 meter verderop een uitzichtbrug op de waterval. Op zich wel mooi uitzicht, maar we zijn snel weer weg tussen al die mensen.

Iets verderop stoppen we bij Kilt Rock en Mealt Falls, eenzelfde soort idee met een ander type waterval. Ook een mooi plekje waar we na even snel kijken en foto’s maken weer vertrekken. Hier ook ‘gezellig’ druk.

We vervolgen onze weg naar het noorden en merken gelijk dat het minder druk wordt op de weg en de grote toeristische trekpleisters achter ons laten. Ook wordt de weg weer minder goed en komen we op singletrack-wegen met de vertrouwde “passing places”. Even hadden we al verademing meegemaakt door op supermooi asfalt zonder prut 60 mile/h (96.56064 km/h) te rijden. De uitzichten zijn werkelijk weer fantastisch, wat een mooie kustlijn en andere omgeving is het weer. Het is hier heel groen op de bergen, steile hellingen met puntige heuvelkammen. We rijden door tot een uitzichtpunt op Dunvegan Castle.

We rijden via de andere kant van het eiland terug naar het zuiden en stoppen daar nog bij ‘Neist Point’. De weg ernaartoe was weer avontuurlijk, we kwamen zelfs nog een auto tegen die iets te ver de berm in was gegaan en op z’n kant lag. We konden er gelukkig net langs om onze weg te vervolgen. ‘Neist Point” is een uitstekend stuk land/klif, heel apart, mooi om te zien. De runderen die hier in de omgeving lopen blijken echte klipkoeien (voor ons: klipkoes), bizar waar die dieren staan te grazen, terwijl ze overal kunnen grazen… Waarom zo op het randje?

Ook wij willen wat verder de klif op voor betere foto’s. Het beste paadje daarvoor loopt dicht langs een koe, die willen we daardoor toch niet nemen. We lopen iets verder de klif op, het wordt wat natter en modderiger en we zijn opzoek naar een “oversteekplaats’ naar het drogere stuk klif waarvan af we foto’s willen maken. Martijn dacht een mooie oversteek te vinden en waagt het erop… Resultaat:

Petra ziet anderen nog een stukje verderop met droge voeten de oversteek maken en pakt die route. Terug is de koe weg en kunnen we het makkelijke paadje terugnemen.

Nu nog ca 1,5 uur terug naar ons huisje rijden, waar we lekker eten en Petra digitaal een vergadering kan bijwonen :-).

Trouwens, om hier goed over die single-track-roads te rijden is er een Highway Code. Goed om te weten en hieraan te denken. Er rijden wat prutsers tussen die treintjes van auto’s vormen en de boel ophouden.
Die code is vandaag door Petra omgedoopt tot Code Rood (road) als mensen zich er niet aan houden. Vandaag was het een rode auto, Vauxhall.