Opnieuw hebben we de wekker niet gezet en slapen we heerlijk uit. Voor Silver is deze vakantie echt een feest. Op vakantie mag hij altijd op de dag van vertrek, ’s ochtends even bij ons op bed. Dat is deze vakantie met al die verschillende slaapplekken dus heel vaak. We zetten dan de slaapkamerdeur op een kier en meestal komt hij dan al snel bij ons kijken. Dan hoeven we maar één keer een klopje op het bed te doen en springt hij ons vrolijk in de armen en ligt hij een minuut of vijf tevreden bij ons voordat we opstaan. Rond 9 uur staan we op en regent het behoorlijk terwijl we ontbijten. Gelukkig is het iets later (bijna) droog als we de auto inpakken om te vertrekken. Het wordt een dag vol avontuur.
Na een kleine twee uur rijden stoppen we voor een wandeling in een oud naaldbos. We lezen dat daar de afgelopen 5000 jaar zoveel is gekapt dat er eigenlijk geen sprake meer is van een bos (4% over). Er wordt aan herstel gewerkt. Er ligt een rondwandeling, maar die vinden we voor vandaag eigenlijk te lang, we willen 2 km lopen richting een viewpoint en dan terugkeren. Hiervoor zouden we na ca 500 meter een paadje rechtsaf moeten pakken. Het is een mooi gebied en we hebben dat hele paadje rechtsaf voorbij gelopen. We hebben eigenlijk helemaal geen pad rechtsaf gezien. De eerste 2 km lopen eigenlijk zo makkelijk weg over een goed wandelpad. Het is prima weer, voelen ons fris en fruitig en besluiten toch de hele ronde te doen. Toen wisten we nog niet wat ons te wachten stond…. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.
Na 3 km stopt het wandelpad en gaat er een singletrackpaadje de ruigte in die we moeten volgen. We merken al snel dat het een heel nat en modderig pad is, het is echt je weg zoeken en glibberen. Ook lopen we langs hoog gras en heide, tot ca. kniehoogte. Na ongeveer een kwartier lopen zijn de broekspijpen aan de onderkant nat. In de rugzakken hebben we gamachen (Slobkousen, gamaschen of gaiters) bij ons. Net als de regenkleding eerder deze week vonden we het niet zo nodig om deze aan te doen. Was misschien toch wel handig.
De omgeving maakt eigenlijk alles goed, het is zo mooi, ruig, watervalletjes, riviertjes, stroompjes etc. dat we doorploeteren. En Silver die heeft nergens last van. Loopt lekker los en met zwarte moddersokjes heeft ie de tijd van z’n leven. We moeten steeds zeggen “wacht op ons”… De baasjes gaan niet zo snel.
Op gegeven moment splitst het pad zich op. Je kan kiezen de wandeling aan de linker- of rechterkant van het riviertje te volgen, een kilometer of drie verderop komen ze weer bij elkaar met een bruggetje. Wij besluiten de linkerkant te doen. Het pad wordt alsmaar modderiger en natter, het is glad en echt zoeken. Het pad loopt op gegeven moment op de helling, waardoor je ook niet echt om de modder heen kan. Als je lang bent glijd je sneller uit dus Martijn schijnt 2x uitgegleden te zijn maar daar is geen bewijs van. Pics or didn’t happen. Niet gebeurd dus.
Wanneer we aankomen op het punt waar de routes weer samenkomen, zijn we zo blij dat we de linkerkant van de oever hebben gekozen. We zien de resten van een brug liggen om de paden weer bij elkaar te brengen, maar die is helemaal kapot.
En we zien ook dat aan de andere kant het pad niet veilig vervolgd zou kunnen worden. Stel dat we dus de rechterkant hadden gekozen hadden we of terug gemoeten, of door de rivier heen, snelstromend, ca 10 meter breed, ca 50 cm water met hier een daar een steen waar je mogelijk op zou kunnen staan, maar waarschijnlijk heel glad zou zijn.
Gelukkig hoefden we die keuzes niet te maken en kunnen we gewoon het pad volgen. Alhoewel gewoon….. Het pad is niet overal duidelijk, en je moet oppassen dat je je voet niet ergens neerzet waar hij tot halverwege je kuiten in de modder/nattigheid zakt. Niet veel later glijdt Petra uit, met de handen en billen in de modder, bah! (helaas ook hier geen foto of filmpje van). Niemand bezeert zich, en we waren al niet meer schoon, maar nu is de broek echt vies.
Na acht kilometer, ruim twee uur ploeteren en 240 hoogtemeters komen we in de miezer terug bij de auto. (laatste 10 minuten was het gaan miezeren). En zien we ook waarom we dit zijpaadje eerder gemist hadden (zie foto). Hadden we dit willen missen? Nee, zeker niet! Hadden we dit gedaan als we van tevoren hadden geweten hoe dit pad was? Nee, dus gelukkig wisten we dat niet van tevoren.
Petra wil die natte broek uit, maar we willen de koffer tijdens de miezer niet helemaal uit de auto halen (dan moet er om erbij te kunnen namelijk nog veel meer eerst uit) om gelijk een schone broek te pakken. Dus zonder broek, met Silvers handdoek als kilt om, onze weg vervolgd, tot het droog was. Toen de auto aan de kant gezet en een schone broek en shirt uit de koffer gehaald.
De volgende uren rijden we een prachtige route waar we af en toe stoppen om foto’s te schieten. Het grootste gedeelte is singletrack-road waar we niet alleen moeten opletten of er tegenliggers zijn en welke “passing place” we dan het beste kunnen gebruiken, ook moeten we opletten dat we niet in grote gaten in de weg rijden.
Na Applecross rijden we de Applecross road pass, een smalle weg, met heel veel bochten en heel veel steil omhoog en steil naar beneden. Aanhangers en grote campervans enz. kunnen/mogen hier niet rijden. Het is een heel avontuur, waar een tegemoetkomende rode MG met hoge snelheid nog net op tijd kan remmen om niet tegen ons aan te botsen of de vangrail (hard shoulder in het Engels trouwens) in te gaan. Dat was wel even een momentje zeg maar…. Gelukkig waren wij stijgend verkeer en dus hadden we voorrang, we reden langzaam en stonden ook snel stil.
Na de Applecross road pass gaan we niet lang daarna van de NC500-route af en laten we die voor wat het is. We hebben ‘m niet helemaal gereden; het laatste gedeelte terug naar Inverness slaan we over en we kiezen voor een andere route omdat we Isle of Skye willen zien en door zullen rijden naar het Lake District.
De NC500 is zowel met de klok mee als tegen de klok in te rijden. Voor ons was tegen de klok inrijden gaaf omdat we de wat meer ruige stukken en spannendere route op het eind hadden. De omgeving was de laatste paar dagen ook wat indrukwekkender voor ons dan de rest van de route, ookal is bijna heel Schotland erg mooi.
Op dit stuk van de route komen we ook eindelijk Schotse Hooglanders tegen die niet in een wei staan, maar gewoon loslopen en dus ook langs de weg. Als ze een beetje op afstand zijn van de auto hoor je dan bij Silver een zachte brom. Maar als we ze heel dichtbij moeten passeren dan geeft hij een blaf. Maar wat een immens grote horens hebben die dieren en wat zijn ze mooi met hun lange vacht!
We zijn blij met de Yaris Cross, zowel bergop als naar beneden werkt hij zoveel beter dan de Yaris die thuis staat. De “B”-stand is enorm verbeterd en eigenlijk rijdt de auto heel soepel en comfortabel door deze route heen.
Wat ons is opgevallen in de natuurgebieden is dat ze op verschillende plekken een soort bak hebben staan met twee stukken gereedschap. Het één is een soort van “vuurmepper” en het andere is soort van schep/pikhouweel op een lange stok om natuurbranden te voorkomen en kleine brandjes uit te kunnen maken. Daarnaast heeft zo’n beetje iedere Schotse man een enorme baard. Iets uit de cultuur misschien..
Morgen is de begrafenis van Queen Elizabeth en zal veel gesloten zijn. Maakt voor ons niet uit want “buiten” is altijd open. Morgen gaan we Skye verkennen, misschien is het er wel extra rustig door de begrafenis. We zullen zien. We willen het hele eiland best voor onszelf hebben want ook hier ziet het er weer fantastisch uit.
Een glibberige uitdaging! Gelukkig geen schade door de “sportief” rijdende tegenligger.
Een kilt is wat daar hoort.😁
Niet leuk die glibberige paden.
Omgeving is schitterend.
Schitterende omgeving! Qua autorijden ook een uitdaging 🙂
Leuk dat jullie de hoogland koeien zijn tegen gekomen. Een baard is inderdaad redelijk normaal in Schotland. In de familie van Jay zijn Oma (ze is schots) zie je ook veel baarden bij de mannen.