DAG 17 “the top of England”

Alweer slapen we uit en nemen we de tijd voor een lekker ontbijtje. Vanaf de eetbar kijken we uit op de top van de bomen, doordat die een stuk lager staan aan de overkant van de weg. We zien de eekhoorntjes druk in de weer.

Rond half 11 vertrekken we naar de start van de wandeling, ongeveer een uur rijden. We parkeren op een grote parkeerplaats bij een boer in z’n weiland (die heeft daar goede bijverdiensten aan). Langs de weg naar de boer staan al heel veel auto’s geparkeerd en ook bij de boer zien we veel auto’s staan. Blijkbaar een populaire wandelroute, daarbij het is zaterdag en prachtig weer! We starten op de korte mouwen met zonnebril (Martijn) en zonnehoed (Petra). Doordat wij vrij laat vertrekken is het vooralsnog vrij rustig op de route en komen we af en toe wandelaars tegen die al op de terugweg zijn. (later zien we foto’s van eerder op de dag waarbij het echt file-lopen is).

We gaan onderweg naar Scafell Pike, de hoogste berg in Engeland waarvan de top ligt op bijna 1000 meter. We starten op een hoogte van ca. 150 meter en moeten om daar te komen dus 850 hoogtemeter overbruggen. Uit de verschillende routes omhoog hebben we een vrij lange gekozen (17km) omdat de andere routes of te uitdagend waren (vraag of Silver daar überhaupt mee zou kunnen) of veel te steil 850 hoogtemeter in 4,5 km, bijna continu een stijgingspercentage van 35-40%.

Onze combinatie bestaat uit een klipmaraner, een klipklimmer en een klipdaler. Silver redt zich (bijna) overal prima, Martijn loopt vrij makkelijk omhoog en Petra daalt vrij snel en behendig af. Kortom bij het stijgen wacht Martijn Petra regelmatig op en Petra wacht bij het afdalen op Martijn, zo gaat de hele route in een gemiddeld langzaam tempo. Het terrein is op veel plekken aardig ruig met veel keien en stapels met stenen geven soms aan waar het pad zich zo’n beetje bevindt.

Aan het begin van de wandeling moeten we één stuk door waar runderen staan, gelukkig liggen die allemaal achter een heuveltje een meter of 20 van het pad af! Rustig en gestaag komen we steeds verder, lopen we langs watervalletjes/bergbeekjes/riviertjes, krijgen we steeds mooiere uitzichten en passeren we verschillende bergmeertjes. Maar wat een tocht…. 850 hoogtemeter is niet niks…. poeh poeh…

Na het eerste bergmeertje was een kruispunt waarbij we de “loop” linksom of rechtsom konden lopen. Dit kruispunt was ook een soort noodhulp-punt met een grote box met een brancard. Hier stond ontzettend veel wind, en dat maakte het echt koud, onze jassen niet voor niks meegenomen. Beneden in het dal was het zo’n 16-18 graden, op de top zou het rond de 5 graden zijn. De route die we uitgezocht hadden zou linksom gaan, zodat je stijgend het steilste stuk hebt. We hebben vanaf het kruispunt uitzicht op het pad in de verte en zien hoe steil dat is…. Niet voor ons weggelegd. Dat betekent dus geen loop, maar heen-en-weer.

Na ca. 4 uur komen we aan bij Scafell Pike. We beginnen aan het laatste stuk, het is nog een paar 100 meter met weinig hoogteverschil, wel heel veel rotsblokken met losliggende stenen en hier is het ook wat drukker. Drie wandelroutes komen hier bijeen. Eigenlijk is dit laatste stuk voor Martijn en Petra niet heel zwaar, maar Silver heeft moeite met z’n vier voeten overal goed te plaatsen. En tussen de rotsblokken in zitten overal spleten waar hij met z’n pootjes in kan glijden met risico op blessures. Halverwege is hij inmiddels twee keer weggezakt met een pootje in zo’n gat en vinden we het risico op blessures voor hem te groot en keren we terug. De mierenhoop vinden we daar ook niet fijn. Op 15 hoogtemeters en ca 300 meter na waren we op de top. Maar het punt waar we omdraaiden ervaarden wij als de top van England, wat een uitzicht en wat een plek. Hoe dan ook een mooie prestatie en beloond met mooie vergezichten.

We zijn blij als we Silver heelhuids van het rotsblokkentraject af hebben, nemen de tijd voor wat foto’s en beginnen aan de ruim 8,5 km lange afdaling. Een behoorlijke aanslag op onze spieren, pezen en gewrichten. Het terrein maakt het extra uitdagend. We krijgen beide pijntjes in onze voeten, rug, gewrichten etc.. Toch niet helemaal gewend zulke tochten te maken. We vragen ons ook af hoe het voor Silver zou zijn, die lijkt zo makkelijk te lopen en zelfs op het einde van de wandeling heeft hij nog de energie om initiatief te te tonen richting schaapjes. En ook onderweg terug komen we bij één van de bergmeertjes een paar kinderen tegen die stenen in dat bergmeertje gooien, Silver had maar al te graag met hen gespeeld en die stenen opgehaald.

Bijna terug bij de auto moeten we nog het stuk met runderen passeren….. Tijdens onze afdeling zien we de groep runderen op en rond het bruggetje (1 meter breed) staan waar wij overheen moeten. We zien wandelaars tussen de runderen door over de brug lopen, maar we zien ze ook die dat niet durven en het pad verlaten, en aan de verkeerde kant van het riviertje hun weg vervolgen om verderop het riviertje over te steken en tegen het talud aan te klimmen. We bespreken onze opties en strategieën om veilig te kunnen passeren. Wat goed werkt is dat Martijn met Silver achterblijft, Petra rustig aan tussen de runderen doorloopt en ik Silver vervolgens loslaat. Die speert dan naar Petra toe.
Maar hoe verder we afdalen hoe beroerder het beeld wordt; de runderen staan nu voor, op en na de brug, blokkeren alles. Dus eventueel vóór de brug van het pad af gaan is ook geen optie meer. Maar goed, ze zijn in beweging, misschien is de hele kudde de brug wel over als wij beneden zijn, of kunnen we daar op wachten. Martijn stemt voor dat de kudde in beweging komt. In de vorige blog schrijven we nog over dat we geen last van de runderen hebben..

En ja hoor, tegen de tijd dat wij beneden zijn, zijn bijna alle koeien de brug gepasseerd en wachten we een paar minuten tot ze allemaal gepasseerd zijn. We kunnen zonder gedoe, gewoon onze weg vervolgen!

Eenmaal bij de auto springt Silver achterin, tegen de tijd dat Petra haar schoenen uit heeft en die op de achterbank wil zetten ligt Silver al in diepe slaap. De leuke Husky-dame die naast onze auto rondloopt heeft hij niet eens in de gaten.

Rond half 8 zijn we weer bij het huisje en maakt Martijn weer een heerlijke maaltijd, waar we moe maar voldaan van genieten bij het haardvuur.