DAG 4 Strathpeffer – Castletown

Om half 8 werden we wakker van de wekker, dat was even wennen, normaal zijn we wakker vóór de wekker. We zullen de slaap wel nodig gehad hebben.. Gisteravond laat hebben we nog snel even gekeken naar de lijst met mogelijkheden voor vandaag en kwamen tot de conclusie dat we alles wel zouden kunnen doen, maar de kastelen niet van binnen gaan bezoeken. Betekende wel een beetje bijtijds op, de hele auto moet natuurlijk ook weer ingepakt worden omdat we verhuizen naar een nieuw stekkie.

Vandaag starten we dus echt met de NC500, maar maken we gelijk een ommetje om aan de oostkust “The Mermaid of the North” te zien. Een beeld, nu op het droge omdat het eb is, van een zeemeermin. Het verhaal is dat Donnel haar vroeger vond en haar staart afknipte en jaren met haar heeft geleefd en kinderen met haar kreeg. Zij zou haar staart op gegeven moment gevonden hebben en er toen vandoor zijn gegaan. Een korte tussenstop dus.

Daarna maken we opnieuw een omweg, naar Bonar Bridge. Niet heel veel bijzonders, alweer een korte stop. De volgende stop is bij “The Falls of Shin”. Watervallen op korte afstand van de parkeerplaats te bewonderen. We willen vandaag de benen wat rust gunnen na gisteren. In de aantekeningen hadden we staan “toeristisch?”. We hadden geluk, het bezoekerscentrum etc. was gesloten, dus het was heerlijk rustig. Ook hier hadden we zalm kunnen spotten, helaas zijn we daarvoor iets te laat in het seizoen blijkt nu. Deze zijn tussen mei en september het best te bewonderen. Het was wel een mooie plek en een mooie waterval, dus we zijn blij dat we het gezien hebben. Om bij de waterval te komen liepen we ca 30/40 meter naar beneden en later weer omhoog. Hier voelen we de beentjes goed… Spierpijn lopen we er vandaag wel weer uit.

Hierna maken we een tussenstop bij “The Witch Stone” in Dornoch, een gedenkteken voor een van de laatste heksen die daar is verbrand. Het was een grasveldje van ca 20 bij 20 mtr met een houten hekje eromheen met een gedenksteen in het midden. Ook een hele korte stop.

Weer iets verderop stoppen we voor een wandeling “Big Burn Falls”, een korte wandeling van 3,2 km en 75 hoogtemeters. Hier is het echt heel mooi, we lopen langs een riviertje over bruggetjes, onder een brug door in een heel groene omgeving. Hier weer geen heide en wat eigenlijk opvalt is dat elk gebiedje weer eigen kenmerken heeft. Erg afwisselend en voor ons leuk. `Good for you`.

Kort hierna ligt Dunrobin Castle, deze bekijken we even van buiten om onze weg te vervolgen en te stoppen bij de Broch Carn Liath. Dit zijn overblijfselen van hoe heel vroeger geleefd werd. Het lag op een mooie plek met ook mooie uitzichten en het is weer prachtig weer, zonnetje schijnt :-).

Vorige tussenstops lagen allemaal vrij dicht bij elkaar, elke keer een paar minuten tot 20 minuten rijden. Nu kunnen we ff een stukje (een uur) doorrijden naar de volgende tussenstop; “Whaligoe Steps”. Dit is een trap waarmee je vanaf de klif helemaal naar beneden (ca 70 mtr) naar de zee afdaalt. Deze trap is zo’n 350 jaar geleden gemaakt om materiaal van schepen aan land te krijgen. De moeite waard om beneden te zien. Pics or didn’t happen ;-). De trap terug omhoog was wel even pittig met de spierpijntjes…..

Het is inmiddels rond half 5, prachtig weer nog steeds en er staat nog een kasteel op de lijst om van buiten te bekijken. We weten dat het weer morgen in ieder geval een stuk minder zal zijn en besluiten dat dat kasteel ook morgen wel kan. We kiezen een wandeling van een van de volgende dagen om vandaag vast te doen in dit mooie weer. We rijden naar John O’ Groats Lighthouse om te wandelen naar “Duncansby Head” en “Duncansby Stacks”. We wandelen 3 km met 90 hoogtemeters en het is er prachtig.
Echt de moeite waard om de rotspartijen hier te bekijken.
We lopen letterlijk tussen de schapen. Silver vond die schapen erg interessant als ze dichtbij waren en ook de uitwerpselen van de schapen lieten Silver niet koud….. Voor hem iets minder ontspannen lopen, om te voorkomen dat hij z’n buikje rond zou eten moest hij hier kort aan de lijn naast ons lopen.

Rond 19.00 uur komen we aan bij “Rowan Cottage” een ruime, vrijstaande cottage waar we de komende 3 nachten zullen blijven en Martijn een lekker maaltje voor ons heeft bereid.

Je komt niet elke dag in Schotland en er vallen dingen op vergeleken met ons eigen landje.
Ze vinden Silver een ‘big dog’ (en ook mooi uiteraard). Wat we hier tegenkomen aan honden zijn vooral Spaniëls, Border terriërs en Labradors. Weinig gedoe met honden en ze zijn er hier helemaal op ingericht. Grote hondenliefhebbers over het algemeen. Cleanup after your dog, be a responsible dog owner.
Aangelijnd is bijna nergens verplicht en geen poepjes opruimen betekent een dikke boete. Verantwoordelijkheid nemen als eigenaar en stevig gestraft worden als je dat niet doet. Verder geen gekkigheid zoals we dat in Nederland kennen.

De mensen zijn erg vriendelijk, goede chauffeurs en ook in het verkeer schappelijk.
Het is bijna overal schoon, tuinen goed onderhouden en zien er verzorgd uit, net als de meeste panden. Publieke toiletten is hier een standaardje en gratis. Geen gezeik, uhh, wel dus. Makkelijk gezeik dan. Goed geregeld.

Het land wat bekend staat om de Schotse Hooglanders laat dat tot nu toe niet zien. Eindelijk heeft Petra vandaag een Schotse Hooglander in de wei zien staan, Martijn zag er gister al één in een wei. Verder zien we heel veel gewone runderen en schapen.

Waar je in Nederland nog regelmatig een hoogzit kan zien staan en het in Duitsland stikt van de hoogzitten elke paar honderd meter, hebben we er vandaag hier ook een zien staan. De eerste.

Rustig aan met de beentjes en uiteindelijk toch ruim 8 km en ruim 250 hoogtemeters. Ach, het is maar een keer zondag deze week.

Een dag met een stralende zon en veel moois op de netvliezen. Gelukkig hebben we de foto’s nog.